Live Live

AUDIO | Enschedese Marjolein is veganist: ‘Je behoort geen levend wezen dood te maken’

Gepubliceerd: Dinsdag 12 maart 2019 08:46

AUDIO | Enschedese Marjolein is veganist: ‘Je behoort geen levend wezen dood te maken’

Marjolein Berfelo is veganist. Als je bij haar komt eten, komen er geen dierlijke producten op tafel. „En als je dat niet wil, jammer. Dan kom je maar niet eten. Maar dan mis je een heerlijke maaltijd.”

Het is de ‘Nationale Week Zonder Vlees’. De Enschedese vindt dat ‘geweldig’. „Jammer dat het maar één keer per jaar is”, zegt ze. Want het liefst zou ze iedereen van het vlees af brengen.

Marjolein Berfelo is inmiddels lid van de actiegroep Cube of Truth, een vreedzame, gemaskerde actiegroep die vleeseters aan het denken wil zetten. Zondagmiddag staan ze bijvoorbeeld in de Enschedese binnenstad. Ze laten mensen die interesse tonen video’s of foto’s zien over hoe afschuwelijk de bio-industrie is.

Masker

„Ik snap dat die maskers sommige mensen afschrikken. Maar het kan ook nieuwsgierig maken, merken we. Het triggert om met ons te praten. De maskers hebben ook een doel: het gaat niet om ons, maar om de boodschap die we willen laten zien.” En dat laten zien is redelijk passief, zegt ze. „We gaan mensen niet ongevraagd confronteren met nare beelden. Dat werkt eerder averechts.”

Maar nu zit ze ongemaskerd op haar praatstoel. De ROC-docent was al geruime vegetariër, maar sinds enige tijd is heeft ze de omslag naar veganist gemaakt. „Helemaal geen dierlijke producten meer gebruiken lijkt een grote stap, maar was het voor mij niet. Als je moet kiezen tussen je smaakpapillen en iemands leven dan is die keus toch snel gemaakt?”

Bio-industrie
De Enschedese zegt het heel bewust: iemands leven. Een dier als een ‘iemand’... Gelijkwaardig dus aan de mens. „Dat is voor mij de kern. Er is geen verschil. Het ene leven is niet meer waard dan het andere. Je behoort geen levend wezen dood te maken. Je hebt veganisten die het doen voor het milieu. Of omdat het gezond is. En je hebt ethische veganisten. Ik schaar me vooral achter die categorie.”

Het kwartje viel toen ze een documentaire zag over de bio-industrie. Het waren gruwelijke beelden over hoe de dieren worden gehouden en uiteindelijk gedood, zegt ze.
Voorheen kon je haar ook nog wel eens ‘een keertje met een plastic bakje biefstuk of kip uit de supermarkt zien komen’. Na die documentaire was ze ervan genezen. „Ik dacht er nog onvoldoende over na. Ik wou dat ik die documentaire eerder had gezien.”

Vorige leven
Haar koelkast herbergt niets dierlijks, de provisiekast evenmin. Alleen op de salontafel staat een overblijfsel uit haar ‘vorige leven’. Een pot met Mars Mini’s en Snickers. Ooit een cadeautje van studenten op het ROC van Twente waar ze les geeft. Ze kan het niet over haar hart verkrijgen om die weg te gooien. Dat snoepje gunt ze haar bezoek nog, al zit er melk in. Maar als de pot leeg is wordt hij niet bijgevuld. Want een een stapje terug - eten en snoepen met toch ‘een beetje’ dierlijke producten - zal ze nooit meer zetten. Dit is een overtuiging, geen bevlieging. Ze maakt haar broek los en toont een stukje heup. Ze heeft er Vegan op laten tatoeëren.

Haar familie viel haar stap naar veganist wel rauw op het dak. „Mijn ouders, maar ook mijn stiefvader, zijn nogal Bourgondisch. Dat is eten met veel vlees, kaasplankje, wijntje erbij. Daar doe ik niet meer aan mee.”

De vrede in de familie is overigens wel weer getekend. „Als we samen eten, maken ze speciaal voor mij iets veganistisch. Maar ik vind het wel jammer dat ze zelf ook die stap niet kunnen maken en niet wat meer openstaan voor mijn manier van leven. Dat het leven zonder vlees net zo leuk, smakelijk en gezond is als mèt. We hebben het niet nodig.”

Van haar vader verbaast de behoefte aan vlees haar nog het meest. „Hij is een man die spinnen met de hand veilig buiten de deur zet. Hij was voor mij altijd juist het voorbeeld van een dierenvriend. Maar bij kerst hoort voor hem nog steeds kalkoen en rollade.”

Fabels
Maar zolang er ook iets veganistisch voor haar op tafel staat zal ze er ‘niet om wegblijven’. Maar wie bij Marjolein komt eten, wéét dat het een vegan maaltijd wordt. „En anders komen ze maar niet eten, jammer.” Één keer is ze weggebleven bij een etentje met collega’s. Ze hadden afgesproken in een steakhouse. „Dat ging me dan net te ver.”

Dat ze zich als ‘vegan’ altijd moet verdedigen of verantwoorden is wel eens vermoeiend. Het zijn steeds dezelfde fabels. Mensen hebben vlees nodig, leven als veganist is ongezond.

Dat een veganist voor z’n gezondheid afhankelijk is van veel voedingssupplementen is een fabel, zegt ze. De Enschedese slikt alleen vitamine B12 – de rest is allemaal uit plantaardige producten te halen. „En voor de smaak hoef je het al helemaal niet te laten. Er zijn tegenwoordig heel goede en supersmakelijke vleesvervangers te koop.”

© Newsroom Enschede, de samenwerking tussen TC Tubantia en 1Twente Enschede, foto: Cees Elzenga

Deel deze pagina: